از آنجا كه همه گناه كردند » . « 1 » اين قيافهء خاصّ مسيحيّت كنونى به‌قدرى واضح است كه آن را حتّى در ساده‌ترين نشريات تبليغاتى خود كه به‌عنوان نخستين دروس براى كسانى كه تازه با مسيحيّت آشنا مىشوند منتشر ساخته‌اند . مثلًا در درس يازدهم از دروس تبليغات خارجى كليساى تهران كه ذيل عنوان دروس نامه‌نگارى مژده انتشار مىيابد ، بحثى دربارهء گناه عنوان شده و سپس چنين مىنويسد : اينك مىخواهيم كه شما دربارهء نكات ذيل دقّت ، تفكّر و تعمّق نماييد : 1 . همهء ما گناه كرده‌ايم . . . . 2 . خدا قدّوس است و نمىتواند بر گناه نظر بنمايد . . . . 3 . اگر گناهان ما بخشيده نشود تا ابد از حضور خدا محروم مىمانيم . 4 . عيسى مسيح جان خود را فدا كرد تا گناهان بشر بخشيده شود . . . . 5 . خدا در كلام خود مىفرمايد اگر عيسى مسيح را منجى خود قبول نماييم آمرزيده خواهيم شد . . . . خدا فقط يك راه براى آمرزش گناهان بشر معيّن كرده و آن راه اين است كه ما عيسى مسيح را به عنوان نجات‌دهندهء خود قبول كنيم و قلباً تسليم او شويم و براى نجات از گناه فقط به او تكيه

--> ( 1 ) . رساله پولس به روميان ، باب 5 ، جمله‌هاى 12 - 14 .